Blog

La Gomera

Op 16 oktober vertrokken wij naar de Canarische Eilanden om Else, Timo, Alicia, Luca en Amelie te bezoeken. Voordat wij op de Ferry  naar La Gomera stapten hebben wij eerst een weekje vakantie gevierd op Tenerife. Daar hadden wij een fijne tijd maar de vulkaan De Teide. Deze heeft zich helaas heel de week niet laten zien. Zij had zich verstopt in de wolken, totdat wij haar vanaf La Gomera op afstand in volle glorie konden zien.

De overtocht naar La Gomera duurt drie kwartier. Bij aankomst stonden de zeilers gekleed in het geel aan de kade ons op te wachten. We waren al gewaarschuwd dat we bij aankomst platgeknuffeld zouden worden. Wat was het een warm welkom!

De gehuurde boot met de naam Brego bleek dezelfde boot te zijn als die van Else en Timo. Daarom hebben wij aan den lijve kunnen ondervinden hoe comfortabel zij gedurende een jaar gehuisvest zijn. De kinderen waren bij de overdracht van de Brego. We bemerkten al gauw dat zij het Engels tijdens de uitleg  goed konden verstaan en zich ook goed verstaanbaar konden maken. Later bleek dat er elke dag “an English hour” gehouden wordt, waarbij gedurende dat uur alleen Engels gesproken wordt. Timo houdt de tijd goed bij en er wordt echt niet van afgeweken. Een uur is een uur.


Bij Else en Timo stond de champagne en de bubbels voor de kinderen  koud.  Luca en Alicia mochten de beide flessen  openen. De kurken vlogen feestelijk omhoog waarna de glazen werden gevuld en we klonken op het weerzien en op een heerlijke tijd samen. Alicia had hierbij een heerlijke koek gebakken. We wisten al dat zij heel handig is maar naast die heerlijke koek bakt zij ook voortreffelijke pizza’s en niet te vergeten de crêpes.

De eerste dag hebben wij met elkaar in een prachtig zwembad gezwommen omringd door een mooie tuin met uitzicht op de nu goed zichtbare vulkaan De Teide. Er zijn heel wat “bommetjes” gemaakt, waaraan oma toch bij nader inzien niet heeft meegedaan.


De dag daarop zijn Timo en Luca voor drie dagen een ruime auto gaan huren om het eiland te bezichtigen. Het is een bijzonder mooi bergachtig eiland, een eldorado voor wandelaars. Er zijn heel veel korte en lange wandelingen uitgezet. Een lange wandeling kan wel 40 km lang zijn met hoogteverschillen tot 1700 meter. De begroeiing is fantastisch en we waren onder de indruk van de meest bijzondere bomen,bananenbomen, cactussen en datura’s. De wegen zijn perfect en daar waar een mooi uitzicht was op de omgeving, zee en de andere eilanden waren goede parkeerplaatsen om foto’s te maken.

De eerste plek waar wij uitstapten was bij Los Roques. Indrukwekkend! Aan de rand van het Parque Nacional de Garajonay in de buurt van Las Hayas hebben een heerlijke wandeling gemaakt door een bijzonder bosrijk en heuvelachtig gebied. Na wat lage begroeiing werden de bomen hoger bedekt met mos. Langs de kant van de weg stonden soms vijgenbomen waarvan wij rijpe vijgen konden plukken. De kinderen hebben een geweldige conditie en dat geldt zeker ook voor Amélie. De tweede dag reden wij richting Agulo. In elk plaatsje waar we kwamen was een prachtige speeltuin, afgezet met een kleurrijk hek, vaak onder de palmen en voorzien van kunstgras. In de buurt daarvan zijn ook allerlei apparaten die  in een sportschool te vinden zijn. Dus aan de conditie voor volwassenen kon flink gewerkt worden.

De week hebben wij met een etentje bij Pincho Pincho afgesloten. Het is een heerlijke tijd geweest en we hebben genoten van het samenzijn met Else, Timo en de kinderen. De reusachtige rog die zij een aantal keren in het haventje hebben gespot, heeft zich helaas niet bij onze boot laten zien. Wel kwamen veel vissen in allerlei kleuren bij de boot als ik ‘s morgens de broodkruimels in het water strooide.

Maandag 28 oktober was de herfstvakantie voorbij. Heel bijzonder was het dat de start van hun schoolweek bij ons aan boord was, waarbij Jannie fungeerde als onbevoegde invalkracht.

Wij allen kijken terug op een geweldige week. De wereldreizigers kijken al weer uit naar de volgende bestemming de Kaap Verdische  Eilanden. Wij lieten hen met gelukkig gevoel achter.

Gastenblog by

Jannie en Krijn

Ontspannen!

Het ankeren bij Isla Graciosa is fantastisch. Het is helder water waarin we het anker zo zien liggen op 10 meter diepte. De vissen zwemmen onder de boot. Het decor is dramatisch prachtig met aan de zuidkant een zwarte wand van rotsen die hoog uittorent boven het water en de noordkant van Lanzarote vormt. Geen bebouwing behalve een vuurtoren. Aan de noordkant een uitgebluste vulkaan met uitlopers van wsh oude lavastromen. Het water is prachtig blauw en de twee strandjes zijn goudgeel.

Op deze plek liggen we een week voor anker te wiegen op de lome deining. S nachts een prachtige maan die begint boven de rotswand. Overdag initieel bewolking, maar daarna dagenlang zonnig en afnemende wind. 

We beklimmen de vulkaan en lopen naar het kleine dorpje. Dit eiland is een soort klein Vlieland. Een paar landrover defenders en verder vooral een heel zonnig levensritme. Amélie maakt er een tekening van:

Er liggen nog meer boten met kinderen in de baai dus Alicia en Luca vermaken zich prima. We spelen touch rugby op het strand en een dag later internationaal voetbal.

Een andere boot heeft de pech dat het haar schroef is kwijtgeraakt en we helpen met zoeken door te snorkelen. Helaas vinden we hem niet.

Alicia en Luca starten een pizzabedrijfje. Alicia maakt de pizza’s en luca verkoopt en bezorgd ze. Wij vinden ze heerlijk en de andere boten ook. Er wordt zelfs via mond op mond reclame gevraagd of er nog pizza’s die dag geleverd kunnen worden!

Uiteindelijk gaan we dan toch verder met enige tegenzin. Het bevalt ons zeer goed hier. We varen in 1 nacht naar Santa Cruz de Tenerife. Vangst onderweg: 1 tonijn, 1 mahi mahi (soort dorade) en een enorme makreel achtige vis. 

Bij de noordpunt van Tenerife ziet Else een walvis springen naast de boot. Als wij kijken zien we alleen nog heel veel schuimend water. Even later zien we een massieve rug door het water gaan. Gelukkig kiezen ze uiteindelijk een andere route dan wij.

In Tenerife doen we boodschappen voor de grote zeiltochten die we gaan maken. De boodschappen laten we bezorgen op de boot. Onder andere ongeveer 40 zakken pinda’s en 20 zakken chips worden aan boord bezorgd. Toch maken we ons zorgen of het wel genoeg is en er wordt besloten nog een aantal extraatjes te kopen.

Ook wordt een nieuwe bijboot gekocht en de oude wordt verkocht via opgeplakte A4 tjes. Luca is helemaal enthousiast over de nieuwe aanwinst. We hebben nu een highfield ultralicht 290 alu rib hypalon om precies te zijn. Deze schijnt heel hard te gaan…:-)

Momenteel zijn we op la Gomera. De tocht rond Tenerife en de oversteek naar La Gomera zijn weer verrassend. De wind is zwak als we vertrekken. Bij de punt van Tenerife hebben we zo’n 25 knopen wind in de acceleratiezone. Het is heerlijk zonnig weer en redelijke golven. Na het ronden van de punt van Tenerife is ineens de wind geheel weg. Tot dusver was alles voorspeld en hebben we op tijd gereefd en heerlijk gevaren. Op de motor tuffen we naar de overkant en zien weer een soort kleine  walvissen met stompe neus. Dan zie ik ineens schuimkoppen voor me. 

Tegen alle voorspellingen in belanden we in woeste golven met schuimkoppen en gierende wind. Op een puntje genua beuken we er tegenin en de hele bemanning zit binnen terwijl ik de golven over me heen krijg. De paradox met het zonnige weer is groot. Wat zijn we blij als we binnen de muren van de haven aankomen! Een Fransman zegt een dag later dat hij gezien had vanaf een berg dat het water helemaal wit was van het stuivende water. De lokale effecten van de wind rond de vulkanische eilanden blijken niet goed te voorspellen te zijn. Een dag later dezelfde tijd ziet alles er heel rustig uit en komen een aantal boten heel relaxed binnenvaren.

Nu eerst genieten van het eiland La Gomera waar opa en oma langs zullen komen.

by Timo

Marokko

We zijn aangekomen in Marokko.
Gelijk komen ze ons helpen.
Ze zeggen dat de douane komt om ons te controleren.
Er kwamen 3 mannen van de douane naar ons toe.
Ze vroegen heel veel zoals:
“Hebben jullie een drone?” Ja zeiden wij, want wij hebben een drone. Maar in Marokko mag je geen drone hebben, dus die moesten we inleveren.
Papa moest mee naar de douane.
Want daar moest hij zeggen hoe lang onze boot was. dat vroegen ze drie keer! en wat voor kleur de boot had, dat moesten wij ook drie keer zeggen. en zo ging het maar door. Uiteindelijk wilden ze onze paspoorten zien en moest hij weer alles 3 keer opschrijven. We mochten nog niet onze paspoorten hebben want ze moesten het nog afstempelen. Wij zijn toen naar het stadje geweest. Agadir is een moderne stad. Je ziet niet echt typisch Marokkaanse dingen in die stad. Sommige vrouwen hebben een hoofddoek om, maar je ziet ook sommige vrouwen zonder hoofddoek. Je hebt er moderne winkels net zoals in Nederland.
Wij gingen een simkaart kopen waar we dan internet op hadden. Bij die winkel moesten we ons identiteitsbewijs laten zien. Er staan overal polities. We zijn ook een auto gaan huren voor de rondreis die we een paar dagen gaan maken. We kregen een wit busje. Daarna gingen we weer naar de boot. Ik had een iets korter jurkje aan en iedereen zat aan me, dus heb ik de rest in Marokko langere jurken gedragen. We zouden de dag daarna naar Taroudant gaan en moesten we onze paspoorten hebben. toen is papa snel naarde douane gegaan om ze te halen. toen was hij daar, maar lag die man te slapen en had ze nog steeds niet gestempeld. 😏

By Alicia

Taroudant

Met de huur bus hadden we een reis van een uur achter de rug en toen kwamen we in taroudant aan. we reden door de poort heen van de hele dikke stadsmuren. daar zaten de bedelaars. er reden ezels door de straten en we zagen veel kraampjes met fruit. we reden een stoffige parkeerplaats op en we liepen naar het hotel. we kwamen bij een hele lage deur. we kwamen binnen en daar was het hotel.

By luca

De reis naar Taroudant.
We zijn een beetje vroeg weg gegaan want anders was het heel warm.
Er lopen zwerfhonden los in Agadir. Veder in een ander stadje zagen we ezels met wagens. In elk dorpje zie je wel een moskee. Ook zagen we veel kassen met doeken. We hebben gegoogeld en daar in de kassen zijn geen lampen er groeien tomaten in en die exporteren ze naar Rusland en Europa.
Toen we aankwamen in Taroudant kwam gelijk iedereen ons weer helpen. We kwamen door een klein deurtje naar binnen en daar was ons hotel. Achter dat kleine deurtje zat echt een soort paradijs: overal mazaik, gouden banken palmbomen en een heel groot zwembad. het was echt super mooi.
We zijn gelijk in het zwembad gesprongen. De eigenaar van het hotel had heel lang rond gereisd in Marokko. En hij heeft ons veel tips gegeven waar we heen moesten gaan. We gingen met hem een challenge doen om met 100 dirham (10 euro) zo veel mogelijk spullen te kopen. in Marokko ding je namelijk af en dat is eigenlijk onderhandelen.
We hebben amalou gekocht das is een soort pindakaas maar dan dunner.


Wij vroegen waarom er zo veel vrouwen hoofddoeken droegen hij zei dat het het een islamitisch land was. Het is heel anders dan in Nederland. ze bidden 5 keer overdag en gaan dan naar de moskee. Aan de moskee hangen toeters dus dan weet je dat je naar de moskee moet komen. Wij mogen er niet in. Ze pakken dan buiten een emmertje met water en wassen hun voeten. Ze staan op hun kleetje binnen en als het te vol is staan ze buiten. De vrouwen koken dan als de mannen naar de moskee gaan. De vrouwen koken couscous. Eerst eten de mannen tot ze genoeg hebben en dan eten de vrouwen met de kinderen apart alles wat overgebleven is.
Alle mannen werken en de vrouwen niet. Maar het komt veel voor dat ze scheiden dus dan moeten de vrouwen alleen werken. die moeten dan op het land werken. ze nemen dan een emmertje mee en komen dan terug met wat groente dan verdient ze 7 euro per dag om eten kleding water en alles te kopen.
De vrouw die in het hotel werkte had wel een man maar zij werkte omdat je natuurlijk nooit weet wanneer je gaat scheiden. Dus van al het geld wat ze verdiende kocht ze sieraden en dan als ze nog zal scheiden verkoopt ze de sieraden en heeft dan veel geld.Waar iedereen winkelt heet een souq daar kan je heerlijke kruiden en fruit kopen.

By alicia

De tocht naar tafraout
We gingen weg. we reden weer door de stads muren heen. het eerste stukje was een beetje verwarrend. we reden fout maar uiteindelijk reden we weer goed. we gingen een pad op wat ons leidden naar een soort woestijn. veel was dor en droog. in de rivieren stond geen water. we gingen in de auto eten broodjes met banaan. dat was heel erg lekker. we reden de bergen in; heel veel kronkels in de weg. bocht na bocht moest papa sturen. het uitzicht was heel mooi. het was heel warm in de auto, uiteindelijk wel 40 graden. we stopten even voor een foto, want er zaten geiten in de boom op zoek naar groene blaadjes. we gingen ook even stoppen bij een Agadir. dat is een soort kasteel waar vroeger al het geld werd bewaard voor de boeven, dat ze het niet konden stelen. we hoefden maar nog eventjes te rijden toen zagen we het hotel met een Nederlandse vlag. het hotel heette amalya. er zat een goed zwembad bij

By luca

De tocht naar ait mansour

We hebben lekker gegeten in de buurt bij tafraout. we gingen nog even zwemmen bij het huisje toen stapte we in de auto. we reden naar ait mansour, dat is een kloof met een rivier. we reden over de hobbelige weggetjes en toen kwamen we aan bij de kloof. we parkeerde de auto
We liepen een stukje en we zagen heel veel palmbomen, een riviertje dat stroomde en een irrigatie systeem. Dat is een soort riviertje of waterleiding die door mensen is aan gelegd. we liepen weer naar de auto om met de auto veder te gaan. ik mocht de schuifdeur open laten, dus ik kon alles super goed zien. soms zagen we een verbrande palmboom, maar die groeide gewoon door. heel raar vind ik dat de stam dan hellemaal zwart was en er toch groene palmtakken aanzaten.

By LUCA

De waves in Mirleft

We waren in mirleft aan gekomen. we moesten in het café wachten op de eigenaar van het hotel. hij kwam en hij bracht ons naar het huisje. een
hele mooie bloemen struik stond voor het huis. we moesten eerst een trap oplopen om naar ons huisje te gaan. we dachten om te gaan surfen. we gingen naar een surf shop om boards te huren. ik mocht een wetsuit aan. hij zei dat er lage golven waren, maar we kwamen aan bij het strand en daar zagen we reusachtige golven. we hadden met zijn allen heel veel zin. het was echt super cool. iedereen heeft gestaan. ik en pappa pakte golf na golf. de volgende dag gingen we weer surfen. het ging weer heel goed. Amélie had mijn boddy board

, daartrok ik Amélie mee over het strand. het was super Cool en Amélie ging ook kite surfen 🏄‍♂️😎

BY LUCA

Na een mooie, indrukwekkende rondreis was het een uitdaging om voor vertrek onze drone terug te krijgen. Vele malen langs de douane geweest, lang moeten wachten, veel formulieren moeten invullen, extra vroeg opgestaan, maar toen konden we om 6.30 uur de trossen los gooien. Er volgde een pittige zeereis naar de Canarische Eilanden. Amélie en de boot hadden nergens last van, maar de rest van de crew voelde zich niet altijd even optimaal bij die hoge golven en harde wind. De laatste dag alleen gezeild met een klein puntje genua, want dat was meer dan genoeg.
Na twee nachten doorgevaren te hebben, was er weer land in zicht!

De tocht naar Marokko

Onze tocht naar Marokko

Na een paar heerlijke dagen ankeren in Alvor (Algarve) zeilen we naar Agadir (Marokko).

De wind lijkt perfect in de grib files en is voorspeld van 5 knopen bij de start tot 25 vlak bij agadir. We startten dan ook met de gennaker en met vrijwel vlakke zee doen we 2 a 3 knoopjes snelheid. Luca springt in het water achter de boot gevolgd door mij. Het water is zo mooi blauw en helder! Een drijvende lijn is nodig want zwemmend haal je de boot niet in. Wat is dit heerlijk!

Langzaam bouwt de wind op en s avonds lopen we al meer dan 6 knopen met ruime wind 15 knopen. Later in de avond draait de wind naar het noorden en neemt verder toe. Met een boom in de genua en grootzeil op de bullettalie varen we een heerlijke koers voor de wind. De nacht is zo donker! De maan is in het laatste kwartier en komt pas om 2 uur op. Dit betekent dat de sterren een weergaloze show kunnen geven. Zo mooi. Grote beer staat hier aan de horizon en is goed te zien. Is het de Melkweg die ik zie? De poolster? Met de verrekijker lig ik op mijn rug te kijken. De hoeveelheid sterren is duizelingwekkend. In combinatie met de stevige golven die er staan is het moeilijk focussen. Om me heen zie ik witte schuimkoppen, verder niets. Als Else de wacht overneemt om 4 uur val ik in een onrustige slaap.

De tweede dag is een onrustiger dag en we doen wat school. Met name houden we Engelse gesprekken waarbij Alicia het eigenlijk al goed kan volgen. Onze visacties zijn tevergeefs en s avonds ziet Luca waarom: het plastic octopusje dat we gebruiken als aas is eraf gegeten.

Die avond en nacht zijn weer zeer donker en met een toenemende wind zetten we ons eerste rif. Reven gaat nu super waarbij Else stuurt en ik de vallen vier en doorzet. De golven worden nu echt hoog en breken steeds vaker. Af en toe maken we een behoorlijke schuiver waarbij het stuurautomaat zwaar moet corrigeren. Tijd om snelheid te minderen: we reven de genua. We zijn verbaasd over de snelheid die onze boot kan halen. We varen nu met wind boven de 30 knopen soms harder dan 8,5 of 9 knopen. Misschien wat stroom mee?

Overdag is het comfort wel weg en iedereen hangt een beetje rond. Tijd voor een tweede rif in het grootzeil en later overdag wordt ook de genua helemaal weggerold. S nachts neemt de wind nog verder toe. Ik overweeg het grootzeil helemaal weg te halen als de windstoten boven de 40 knopen op de windmeter komen (windkracht 9). Maak ik me ongerust? Ondertussen ben ik richting de kust gezeild om de hoger wal op te zoeken en dan gebeurt het wonderlijke…. binnen 5 minuten zakt de wind geheel in naar 5 knopen en blijft alleen de deining staan. De hoger wal blijkt bijna magisch te werken en de gierende wind is weg.

Na het wegvallen van de wind en het starten van de motor worden we omgeven door mist. Geen maan, geen wind, hoge deining, totaal geen zicht, geen land te zien, alles nat en zout van de eerder overgeslagen golven, eetlust totaal weg….dit stond niet in de folder….

Pas op het laatste moment zien we Marokko in het eerste mistige licht. Het land van de zon en de warmte blijkt ingebed in mist en het stinkt naar vis. De douane beambten pakken het officieel aan en vullen alle papieren vele malen in. We zitten wat onthutst op de boot en spreken elkaar moed in: nieuw continent, op naar nieuwe avonturen!

Else en ik zijn erg moe en slapen overdag terwijl Alicia en Luca een rekentoets maken (hulde voor de kinderen!). Amelie is vaak het drukst bezig van ons en zorgt voor Teddy. We besluiten s middags een auto te huren om het binnenland van Marokko te gaan verkennen.

by Timo

Cascais – Algarve

9 september t/m 22 september 2019
Tot aan de Algarve maken we na Cascais twee tussenstops. We varen drie keer een dag en een nacht door. Overdag kunnen we steeds goed zeilen, maar tegen de voorspellingen in valt tot drie keer toe ( gedeeltelijk) in de nacht de wind weg en moet de motor aan. Iets waar een zeiler niet echt blij van wordt…
Verder zijn de nachten vrij koud en vochtig. Zeillaarzen dus aan, veel laagjes onder het zeilpak en capuchon op.

Sinds lange tijd liggen we weer een keer in een haven, namelijk in Figuiera da Foz. De haven is niet mooi, evenals het stadje, maar het is een leuke stop voor een cultureel uitje. Van daaruit nemen we namelijk de trein naar Coimbra, waar de oudste universiteit van Portugal staat en die tevens 1 van de oudste van Europa is. Rond de universiteit lopen we tussen de studenten, die vanwege de start van het collegejaar officieel gekleed zijn in zwart. De vrouwen hebben een zwarte cape tot aan de grond over zich heen geslagen. Een zeer sfeervolle stad en een interssant college van Timo in één van de collegezalen.

De andere tussenstop op weg naar de Algarve is in Cascais, waar we een week voor anker liggen in afwachting van een nieuwe watermaker, die wat vertraging heeft opgelopen op weg van Italië naar Cascais. Helaas is onze watermaker kapot gegaan (binnen 6 weken). We kunnen hem gelukkig nog wel gebruiken, maar moeten wel om de vijf minuten het lekkende zoute water wegpompen, omdat hij nogal lekt.

Cascais vinden we een heerlijke plek. Zwemmen iedere dag en nemen vaker een ochtendduik nu de watertemperatuur iets aangenamer is met 14 graden volgens onze temp sensor. De kinderen kunnen vanaf onze boot met de sup naar het strand om vervolgens bij de bakker brood of pastel de nata te kopen. Ze zijn inmiddels zo overtuigd van hun stabiliteit op de sup, dat ze met kleding aan naar de kant peddelen en met de lekkerste dingen terug komen aan boord.
Vanuit Cascais nemen we de trein om een bezoek te brengen aan Lissabon, een prachtige stad met al die smalle steegjes, gekleurde huisjes en de kleine tram 28 vol gepropt met toeristen, die vanachter een open raam foto’s maken van al het moois wat er te zien is. Alicia en Luca gaan gedurende de dag op zoek naar de antwoorden op de vragen over Lissabon die ze vooraf voor elkaar opgesteld hebben. Eenmaal terug op de boot mogen ze de internet gebruiken om de overgebleven vragen te beantwoorden.

Luca heeft mij overtuigd om ook te starten met waterskiën/wakeboarden omdat het te leuk is. Hij doet het nog 1 keer voor, maar op het moment dat ik eraan moet geloven, ontdekken we dat de achterkant van onze bijboot loslaat vanwege de kracht die erop staat bij wakeboarden en waterskiën. Onze bijboot is onmisbaar. Het is immers onze “auto” om overal te komen en onze boodschappen mee te vervoeren. De bijboot krijgt een reparatiebeurt en moet een aantal dagen drogen, alvorens de lijm helemaal uitgehard is. Om de boot niet te veel te belasten gebruiken we de motor even niet meer, maar gaan overal peddelend heen. Erg romantisch en rustgevend.

Wat niet rustgevend is als we ‘s morgens samen met Theo en Michelle aan de zondagochtend koffie zitten en er een oorverdovend tsunami alarm klinkt. We roepen gauw de haven op om te horen wat er aan de hand is. De havenmeester weet het niet. Terwijl wij met bonkend hart bedenken wat het best is te doen bij een tsunami, worden we opnieuw opgeroepen door de havenmeester. Ze heeft het voor ons nagevraagd…. het blijkt een test te zijn om te bezien of het systeem werkt. Wat een opluchting!

De avond voor vertrek vanuit Cascais varen de Temanua en de Isis de baai binnen. Iedereen is blij zijn speelmaatjes weer te zien. Alle reisverhalen en plannen worden uitgewisseld tijdens het avond diner. De volgende ochtend nog een laatste koffie met elkaar en dan opnieuw een warm afscheid.

We liggen twee nachten bij Alvor in de Algarve, waar we tevergeefs op zoek gaan naar kokkels, maar wel plezier beleven aan het maken van forten. Luca verzorgt met zijn hengel tot twee keer toe voor een vis bij het avondeten. We genieten van de heerlijke watertemperatuur. Wat een verschil; we zijn met 11 graden in La Coruna gestart. Hoewel we al allemaal plannen aan het maken waren voor een verblijf in de Algarve, tellen we de dagen tot aan het bezoek van mijn ouders op de Canarische Eilanden. De tijd gaat hard! Aangezien we een mooi weervenster zien voor Marokko besluiten we te vertrekken na een aantal laatste pastel de nata.

By Else

Alicia jarig

5 september t/m 8 september 2019
Cangas, een klein stadje aan Ria Vigo, waar wij voor anker lagen, bood ons mogelijkheden om de laatste aankopen te doen voor de verjaardag van Alicia en nog wat extra vistuig aan te schaffen. Er is al enige tijd niets gevangen, dus er moet extra geïnvesteerd worden. Luca heeft een werphengel gekocht. Amélie blijft eeuwig optimistisch. Als Luca zijn hengel uitwerpt, zegt ze: “oh lekker gaan we vanavond vis eten”. Maar helaas we moeten nog even geduld hebben.

Tijdens het varen vissen we met een lijn achter de boot, maar we gaan vaak te hard om iets te vangen of zitten tussen de dolfijnen tijdens het zeilen, die alle vissen wegjagen. Zijn dit excuses of feiten?

Baiona is een prachtige plek om de verjaardag van Alicia te vieren. Amélie vraagt de avond ervoor: “ mama, maak je mij morgen wakker, ik weet niet precies hoe laat het feestje begint en soms slaap ik zo lang”. Ook zij wil geen moment missen van het feest. Om het echt een feest te laten zijn zegt ze ook:”we gaan de hele dag niet praten over zonnepanelen en watermakers”.

De Nederlandse vlag wordt op 7 september in de top gehesen en nog geen uur later wordt de eerste post bezorgd op onze ankerplek door een Fransman. Hij overhandigt een brief van Theo en Michelle uit Goedereede van de Faja Lobi. Wij wisten niet dat zij in de haven lagen, maar zij werden nieuwsgierig door de mooi wapperende Nederlandse vlag en hadden met de verrekijker ontdekt dat wij het waren. Een afspraak via de marifoon wordt gemaakt voor een party borrel bii hun aan boord later op de dag.

Een Orea taart en een elektrische crêpe pan als cadeau mogen niet ontbreken. De crêpepan is een langgekoesterde wens van Alicia. We zijn direct aan de slag gegaan en de crêpes zijn echt fantastisch!

s Avonds tapas eten in het zeer sfeervolle Baiona en een mooie vuurwerkshow vormen een mooie afsluiting van deze dag en van ons Spaanse avontuur. Tijd om door te varen naar Portugal.

Tijdens het varen brainstormen de kinderen verder over een eigen bedrijfje op het water. De crêpepan heeft ook bewezen een goede pizza “oven” te zijn. Alicia maakt de heerlijkste pizza’s aan boord met zelf gemaakte pizzabodems. Dit is toch een gat in de markt? Boten die voor anker liggen kunnen via de marifoon hun bestelling doorgeven en de pizza’s worden per bijboot bezorgd. Patent is reeds aangevraagd 🙂

By Else

Vuurtoren expeditie

29 augustus t/m 4 september 2019
We koersen af op Ria Muros. Wat een fantastisch zeilgebied, wat een heerlijk land. Vanuit de kuip genieten we van de mooie kustlijn van Galicië, die langzaam voorbij glijdt. Amélie vraagt of er straks ook foto’s van Spanje in haar fotoboekje komen. Dat wil ze namelijk graag, omdat zoals Amélie zegt “Spanje zulke mooie figuurtjes heeft en mooie luchten”.
Tijdens het zeilen werken we ondertussen aan onze conditie en maken we diepe kniebuigingen. Luca maakt er 710!

Niet alleen de boot biedt ruimte voor conditietraining, ook het vaste land faciliteert ons hierin. In de meest kleine plaatsjes en straatjes zijn er de meest mooie speeltuinen voor jong en oud. Terwijl Amélie heerlijk aan het schommelen is, kunnen wij onze fitness oefeningen doen op de hometrainers die hier dus niet binnen staan, maar buiten naast de speeltuinen.

De dag erna varen we iets verder Ria Muros op. We ankeren op een fantastisch mooi plekje, bij een mooi strand. Hoewel we wel goed liggen, blijft het enorm hard waaien. Met regelmatig windstoten van ruim 35 knopen slaapt het niet rustig.
We hebben de volgende ochtend een laatste koffie sessie met de Temanua en nemen via de marifoon afscheid van de Isis. We hopen elkaar weer te treffen op de Canarische eilanden of zelfs eerder. Amélie vindt het namelijk erg leuk om met Isa en Wende van de Isis te spelen, meisjes van 3 en 4 jaar. Alicia en Luca hebben veel plezier met Lyam en Roxy van de Temanua.

We vertrekken richting een zuidelijkere Ria. De voorspellingen zijn namelijk dat de wind alleen maar toe gaat nemen en dat een aantal Ria’s zuidelijker de wind iets milder zal zijn.
We vertrekken met 30 knopen wind. Een klein puntje genua is voldoende om hoge snelheden te halen: mee dan 9 knopen!. Eenmaal op de oceaan wordt het wat rustiger en hebben we een mooie zeiltocht naar Ria de Vigo.

We genieten van de rust op het water en kunnen weer heerlijk slapen. Nu we wat zuidelijker komen merken we dat het water wat warmer wordt en de temperatuur ook vooral ‘s avonds warmer is. Het water is niet meer 11 graden, maar 13,5!!!

We liggen 1 nacht voor anker bij Isla Cies, een natuur reservaat. Het is een eiland zonder bebouwing, maar wel een kleine camping en niet te vergeten een 3 tal vuurtorens. Volgens de boeken zou dit eiland het mooiste strand van Europa hebben. Het zand is hier heel poederachtig.
Timo en ik moeten overdag wat klussen. De kindjes peddelen met elkaar naar het strand en bouwen daar een fort. Eenmaal terug aan boord gaan ze snoephappen en bedenken een quiz aan de hand van ons Sealife kwartet met allerlei weetjes. Een zeer leerzame biologieles!

En dan kan de avonturentocht beginnen! We gaan naar het hoogste punt van het eiland klimmen, waar de vuurtoren staat. En zeg niet dat het een “wandeling” is, want dan neemt de animo om te gaan bij sommigen van ons aan boord aanzienlijk af.
Eenmaal boven genieten we van de uitgestrektheid van de oceaan en het mooie landschap. Het uitzicht is deze tocht alleszins de moeite waard!

Heerlijk Spanje!

21 augustus t/m 28 augustus 2019

In La Coruna liggen we aan een steiger met allemaal vertrekkers, die de golf van Biscay zojuist overgestoken zijn. De boten van vertrekkers zijn goed herkenbaar aan zonnepanelen, windvaan en/of windgenerator. Verhalen en reisplannen worden uitgewisseld. De een is onderweg naar Patagonië en de ander naar de Carieb, Australië…..

In de stad zijn de zeilende vertrekkers ook goed herkenbaar. Niet zozeer aan de kleding of het uiterlijk, maar aan de manier hoe zij zich voortbewegen. De jonge gezinnen met de step en de senioren met de vouwfiets. ‘s Morgens zie je mensen op de step naar de bakker snellen voor een lekker ontbijtje. Onze kindjes gaan om beurten met Timo mee om een ontbijtje te scoren.

De zeilers op het strand zijn herkenbaar aan een speciaal kleedje, waarop de stepjes neergelegd worden. Ja, die onmisbare stepjes krijgen een voorkeursbehandeling.

Ons wagenpark van stepjes heeft zich gedurende de reis ook uitgebreid. In Vlissingen is een derde step aangeschaft. Met de vaste opstelling konden we ons dan met zijn vijven goed verplaatsen. In La Coruna hebben we er een vierde step bijgekocht, zodat we nog sneller grotere afstanden kunnen afleggen en Amélie, die inmiddels super goed kan steppen, ook wat vaker alleen kan steppen. We hebben een mooie steptocht langs de kust gemaakt en hebben een kijkje genomen bij de Herculesvuurtoren.

La Coruna is een leuke, mooie stad, die ‘s avonds vanaf 20.30 uur helemaal tot leven komt als iedereen Tapas gaat eten. Heerlijk!

De klusjes waar we thuis voor vertrek niet aan toegekomen zijn, worden hier een voor een afgewerkt. De lengte van de ankerketting is gemeten en de ketting is voorzien van markers (zodat ze je bij ankeren weet hoeveel ketting je gegeven hebt.)Alicia is in de mast gehesen om de zaling te bekleden, zodat het grootzeil bij voor de windse koers beschermd wordt. We hebben een nieuwe startaccu geplaatst, ons stormzeiltje getest enz enz.

De kinderen vermaken zich met elkaar erg goed: suppen, kanoën, verstoppertje spelen en vissen. Erg leerzaam:
De Belgische kindjes hebben verstoppertje leren spelen met “buut”, wat voor hun een nieuw fenomeen is. Wij hebben van hen geleerd, dat je bij een borrel “school” zegt en dat als je als zeiler vet of vies haar hebt, je het in kan smeren met maizena?????
Hoewel het in Nederland nog schoolvakantie is, proberen we af en toe wat aan school te doen, zodat de overgang naar het “echte”. Schoolgaande leven niet al te schokkend zal zijn.

Na een aantal dagen Coruna was ik het geschommel aan de boot, waar we op sommige momenten last van hadden, zo zat, dat ik om 2 uur ‘s nachts weg wilde. Eerder dan de 7 uur, wat onze oorspronkelijke vertrektijd zou zijn. Er stond een hele vervelende deining in de haven, waardoor de boot hard aan de lijnen trok en enorme schokken maakte. Timo probeerde mij gerust te stellen dat het zo over was, maar ook hij was het zat op den duur zat, waardoor we om 4 uur weg zijn gevaren richting het zuiden.
En ja, als de zeilstand dan volgens Luca niet helemaal correct is naar zijn idee, wat hij vanuit ons bed in de punt door het raam beoordeelt, komt hij melden dat we de genua wat aan moeten trekken. Denk je dat ze nog liggen te slapen…. niet dus.

We hebben Cabo Fisterra gerond na prachtige zeiltocht met gennaker. We hebben daar een mooie baai opgezocht waar we samen met de Belgische (Temanua) en een andere Nederlandse boot (Isis) liggen. Het is een baai met een mooi strandje. Ieder strand heeft een douche. Wederom kan je de zeilers er snel uitpikken. Na een strandbezoek staan ze daar gezellig met zijn allen bij de douche.

Luca heeft in deze baai zijn nieuwe hobby ontdekt: waterskiën en wakeboarden achter de bijboot. Hij is er euforisch over.

Aan boord spreekt Amélie steeds vaker in een bijzonder dialect, wat een mengelmoes is van een Belgisch accent in combinatie met het Goereese dialect wat ze zichzelf een beetje eigen heeft gemaakt. We zijn benieuwd welke dialecten en accenten er nog meer bij gaan komen.

 

by Else

Snelle actie!

De weggedreven bijboot

Papa en ik zaten het weer te bespreken. Maar toen opeens zag ik een bijboot drijven. ik zei tegen papa we gaan er achteraan maar papa zij nee omdat het meer dan 30 knopen waaide. maar ik wilde wel dus papa ging met me mee in de bijboot, zwemvestjes aan en gaan met die banaan. we racete naar de bijboot we kwamen er aan. En we gingen hem vast maken, gelukkig hadden we een lijn achter aan de boot we maakten hem vast. We gingen naar de boot van wie de bijboot was we kregen een beloning: ik 10 euro en papa kreeg Deens bier. Toen vaarden we weer naar de boot . Gelukkig zijn we veilig op de boot aangekomen.

By luca

Spanje!

Spaanse gastenvlag wordt trots getoond!

19 t/m 21 augustus 2019

In alle vroegte haalden we het anker op uit de baai van Morgat en koersten we af op la Coruna in Spanje. De kindjes lagen nog lekker te slapen en hebben het eerste deel van de tocht niet bewust meegemaakt. 

Het is prachtig om midden op het water vlak voor de kust van Bretagne soms rotsen omhoog  te zien steken met een mooie vuurtoren erop.

De eerste dag hebben we niet veel ondernomen behalve dan wat luisterboeken geluisterd en een les Engelse conversatie. “Wat is de snelste en wat is de goedkoopste manier om van Nederland naar Spanje te reizen?” Er mocht geen enkel Nederlands woord gebruikt worden, waardoor de creativiteit ingezet moest worden. Want wat is ook al weer een vliegtuig in het Engels? Een “flying vessel?” De zeilboot bleek zowel niet de snelste als goedkoopste manier te zijn, maar toch besluiten we zeer tevreden en gelukkig verder te varen. 

Wederom meerdere keren prachtige dolfijnen shows naast onze boot gehad. Wat zijn het er veel en wat kunnen ze hoog springen. Ook twee keer een maan vis gezien. 

Ik ga iedere avond trouw om 19 uur naar bed, zodat ik om 22 uur aan mijn eerste wacht kan beginnen. De maan die opkomt, de mooie sterrenhemel en de glinstering op het water in het donker en ondertussen voorgelezen worden. Timo en ik zijn ook aan de luisterboeken begonnen. Echt een uitkomst! 

Halverwege de nacht besluiten we de motor er voor vier uur even bij te zetten, omdat de wind wegvalt. Er volgt een dag met een kalme Golf van Biscaje en een zacht windje. ‘s Morgens werd ik, terwijl iedereen nog lag te slapen, opgeschrikt door het blazende geluid van een enorme walvis. Ik voel even mijn hart kloppen in mijn keel. Ik zie zijn enorme rug boven water steken. Hij besluit gelukkig af te koersen op een andere bestemming dan wij. 

We hebben even met de gennaker gevaren, maar eind van de ochtend moesten we deze binnen halen. Er komt door het wegvallen van de golven wel meer bedrijvigheid aan boord en we besluiten zelfs buiten in de kuip aan tafel een middag school te doen onder het ronkende geluid van de motor die we ‘s middags weer aangezet hebben tot 18 uur. 

Via de marifoon roepen de kindjes regelmatig hun Belgische vriendjes op, die bij ons in de buurt varen. Over en weer worden er raadsels opgegeven. “Het begint met een T het eindigt met een T en er zit T in…..”

Om 21.30 staat Alicia naast mijn bed. “Mama je moet nu komen, we hebben een gigantische vis gevangen”. 

Luca probeert de hele tocht al een vis te vangen. Hij heeft zijn grootste haakje uitgekozen, in de hoop echt een grote tonijn te vangen. En het is hem gelukt! Eerst heerst er wat paniek aan boord. Iedereen rent wat heen en weer om spullen te pakken en te bedenken wat nu precies te doen.

Zo’n grote blauwvin tonijn krijgen we in zijn geheel never nooit in de koelkast. Eerst maar een foto maken met Luca erbij. Het lukt hem niet hoger op te tillen voor de foto, want hij is zeker tien kilo. 

Overdag waren we nog even bang in het donker aan te komen in Spanje. We moesten minstens 6,5 knoop varen om met licht aan te komen. Echter haalden we die snelheid gedurende de tweede dag in geen mogelijkheid. 

In de nacht die volgt neemt de wind, zoals voorspeld is, steeds verder toe, evenals de golven. We varen ‘s nachts hele stukken 8 á 9 knopen en zijn verzekerd van een aankomst met daglicht. 

We besluiten een eerste rif te zetten. Het waait 24 knopen en dat neemt toe tot ongeveer 30 knopen met af en toe een uitschieter naar boven. Een tweede rif zetten we er ook bij. De boot schommelt vreselijk heen en weer en de antislibmatjes zijn onmisbaar om een ontbijtje klaar te kunnen maken. 

Met zijn vijven zitten we in de kuip en krijgen af en toe wat zoute spetters over ons heen. 

En dan is er land in zicht! Van de tocht van 58 uur hebben we in totaal 10 uur de motor gebruikt. Nu tijd voor het ontzouten van onze boot, borrelen met tonijn en starten aan een Spaans avontuur!

by Else

Scroll to top