De tocht naar Marokko

Onze tocht naar Marokko

Na een paar heerlijke dagen ankeren in Alvor (Algarve) zeilen we naar Agadir (Marokko).

De wind lijkt perfect in de grib files en is voorspeld van 5 knopen bij de start tot 25 vlak bij agadir. We startten dan ook met de gennaker en met vrijwel vlakke zee doen we 2 a 3 knoopjes snelheid. Luca springt in het water achter de boot gevolgd door mij. Het water is zo mooi blauw en helder! Een drijvende lijn is nodig want zwemmend haal je de boot niet in. Wat is dit heerlijk!

Langzaam bouwt de wind op en s avonds lopen we al meer dan 6 knopen met ruime wind 15 knopen. Later in de avond draait de wind naar het noorden en neemt verder toe. Met een boom in de genua en grootzeil op de bullettalie varen we een heerlijke koers voor de wind. De nacht is zo donker! De maan is in het laatste kwartier en komt pas om 2 uur op. Dit betekent dat de sterren een weergaloze show kunnen geven. Zo mooi. Grote beer staat hier aan de horizon en is goed te zien. Is het de Melkweg die ik zie? De poolster? Met de verrekijker lig ik op mijn rug te kijken. De hoeveelheid sterren is duizelingwekkend. In combinatie met de stevige golven die er staan is het moeilijk focussen. Om me heen zie ik witte schuimkoppen, verder niets. Als Else de wacht overneemt om 4 uur val ik in een onrustige slaap.

De tweede dag is een onrustiger dag en we doen wat school. Met name houden we Engelse gesprekken waarbij Alicia het eigenlijk al goed kan volgen. Onze visacties zijn tevergeefs en s avonds ziet Luca waarom: het plastic octopusje dat we gebruiken als aas is eraf gegeten.

Die avond en nacht zijn weer zeer donker en met een toenemende wind zetten we ons eerste rif. Reven gaat nu super waarbij Else stuurt en ik de vallen vier en doorzet. De golven worden nu echt hoog en breken steeds vaker. Af en toe maken we een behoorlijke schuiver waarbij het stuurautomaat zwaar moet corrigeren. Tijd om snelheid te minderen: we reven de genua. We zijn verbaasd over de snelheid die onze boot kan halen. We varen nu met wind boven de 30 knopen soms harder dan 8,5 of 9 knopen. Misschien wat stroom mee?

Overdag is het comfort wel weg en iedereen hangt een beetje rond. Tijd voor een tweede rif in het grootzeil en later overdag wordt ook de genua helemaal weggerold. S nachts neemt de wind nog verder toe. Ik overweeg het grootzeil helemaal weg te halen als de windstoten boven de 40 knopen op de windmeter komen (windkracht 9). Maak ik me ongerust? Ondertussen ben ik richting de kust gezeild om de hoger wal op te zoeken en dan gebeurt het wonderlijke…. binnen 5 minuten zakt de wind geheel in naar 5 knopen en blijft alleen de deining staan. De hoger wal blijkt bijna magisch te werken en de gierende wind is weg.

Na het wegvallen van de wind en het starten van de motor worden we omgeven door mist. Geen maan, geen wind, hoge deining, totaal geen zicht, geen land te zien, alles nat en zout van de eerder overgeslagen golven, eetlust totaal weg….dit stond niet in de folder….

Pas op het laatste moment zien we Marokko in het eerste mistige licht. Het land van de zon en de warmte blijkt ingebed in mist en het stinkt naar vis. De douane beambten pakken het officieel aan en vullen alle papieren vele malen in. We zitten wat onthutst op de boot en spreken elkaar moed in: nieuw continent, op naar nieuwe avonturen!

Else en ik zijn erg moe en slapen overdag terwijl Alicia en Luca een rekentoets maken (hulde voor de kinderen!). Amelie is vaak het drukst bezig van ons en zorgt voor Teddy. We besluiten s middags een auto te huren om het binnenland van Marokko te gaan verkennen.

by Timo

Scroll to top