Ontspannen!

Het ankeren bij Isla Graciosa is fantastisch. Het is helder water waarin we het anker zo zien liggen op 10 meter diepte. De vissen zwemmen onder de boot. Het decor is dramatisch prachtig met aan de zuidkant een zwarte wand van rotsen die hoog uittorent boven het water en de noordkant van Lanzarote vormt. Geen bebouwing behalve een vuurtoren. Aan de noordkant een uitgebluste vulkaan met uitlopers van wsh oude lavastromen. Het water is prachtig blauw en de twee strandjes zijn goudgeel.

Op deze plek liggen we een week voor anker te wiegen op de lome deining. S nachts een prachtige maan die begint boven de rotswand. Overdag initieel bewolking, maar daarna dagenlang zonnig en afnemende wind. 

We beklimmen de vulkaan en lopen naar het kleine dorpje. Dit eiland is een soort klein Vlieland. Een paar landrover defenders en verder vooral een heel zonnig levensritme. Amélie maakt er een tekening van:

Er liggen nog meer boten met kinderen in de baai dus Alicia en Luca vermaken zich prima. We spelen touch rugby op het strand en een dag later internationaal voetbal.

Een andere boot heeft de pech dat het haar schroef is kwijtgeraakt en we helpen met zoeken door te snorkelen. Helaas vinden we hem niet.

Alicia en Luca starten een pizzabedrijfje. Alicia maakt de pizza’s en luca verkoopt en bezorgd ze. Wij vinden ze heerlijk en de andere boten ook. Er wordt zelfs via mond op mond reclame gevraagd of er nog pizza’s die dag geleverd kunnen worden!

Uiteindelijk gaan we dan toch verder met enige tegenzin. Het bevalt ons zeer goed hier. We varen in 1 nacht naar Santa Cruz de Tenerife. Vangst onderweg: 1 tonijn, 1 mahi mahi (soort dorade) en een enorme makreel achtige vis. 

Bij de noordpunt van Tenerife ziet Else een walvis springen naast de boot. Als wij kijken zien we alleen nog heel veel schuimend water. Even later zien we een massieve rug door het water gaan. Gelukkig kiezen ze uiteindelijk een andere route dan wij.

In Tenerife doen we boodschappen voor de grote zeiltochten die we gaan maken. De boodschappen laten we bezorgen op de boot. Onder andere ongeveer 40 zakken pinda’s en 20 zakken chips worden aan boord bezorgd. Toch maken we ons zorgen of het wel genoeg is en er wordt besloten nog een aantal extraatjes te kopen.

Ook wordt een nieuwe bijboot gekocht en de oude wordt verkocht via opgeplakte A4 tjes. Luca is helemaal enthousiast over de nieuwe aanwinst. We hebben nu een highfield ultralicht 290 alu rib hypalon om precies te zijn. Deze schijnt heel hard te gaan…:-)

Momenteel zijn we op la Gomera. De tocht rond Tenerife en de oversteek naar La Gomera zijn weer verrassend. De wind is zwak als we vertrekken. Bij de punt van Tenerife hebben we zo’n 25 knopen wind in de acceleratiezone. Het is heerlijk zonnig weer en redelijke golven. Na het ronden van de punt van Tenerife is ineens de wind geheel weg. Tot dusver was alles voorspeld en hebben we op tijd gereefd en heerlijk gevaren. Op de motor tuffen we naar de overkant en zien weer een soort kleine  walvissen met stompe neus. Dan zie ik ineens schuimkoppen voor me. 

Tegen alle voorspellingen in belanden we in woeste golven met schuimkoppen en gierende wind. Op een puntje genua beuken we er tegenin en de hele bemanning zit binnen terwijl ik de golven over me heen krijg. De paradox met het zonnige weer is groot. Wat zijn we blij als we binnen de muren van de haven aankomen! Een Fransman zegt een dag later dat hij gezien had vanaf een berg dat het water helemaal wit was van het stuivende water. De lokale effecten van de wind rond de vulkanische eilanden blijken niet goed te voorspellen te zijn. Een dag later dezelfde tijd ziet alles er heel rustig uit en komen een aantal boten heel relaxed binnenvaren.

Nu eerst genieten van het eiland La Gomera waar opa en oma langs zullen komen.

by Timo

Marokko

We zijn aangekomen in Marokko.
Gelijk komen ze ons helpen.
Ze zeggen dat de douane komt om ons te controleren.
Er kwamen 3 mannen van de douane naar ons toe.
Ze vroegen heel veel zoals:
“Hebben jullie een drone?” Ja zeiden wij, want wij hebben een drone. Maar in Marokko mag je geen drone hebben, dus die moesten we inleveren.
Papa moest mee naar de douane.
Want daar moest hij zeggen hoe lang onze boot was. dat vroegen ze drie keer! en wat voor kleur de boot had, dat moesten wij ook drie keer zeggen. en zo ging het maar door. Uiteindelijk wilden ze onze paspoorten zien en moest hij weer alles 3 keer opschrijven. We mochten nog niet onze paspoorten hebben want ze moesten het nog afstempelen. Wij zijn toen naar het stadje geweest. Agadir is een moderne stad. Je ziet niet echt typisch Marokkaanse dingen in die stad. Sommige vrouwen hebben een hoofddoek om, maar je ziet ook sommige vrouwen zonder hoofddoek. Je hebt er moderne winkels net zoals in Nederland.
Wij gingen een simkaart kopen waar we dan internet op hadden. Bij die winkel moesten we ons identiteitsbewijs laten zien. Er staan overal polities. We zijn ook een auto gaan huren voor de rondreis die we een paar dagen gaan maken. We kregen een wit busje. Daarna gingen we weer naar de boot. Ik had een iets korter jurkje aan en iedereen zat aan me, dus heb ik de rest in Marokko langere jurken gedragen. We zouden de dag daarna naar Taroudant gaan en moesten we onze paspoorten hebben. toen is papa snel naarde douane gegaan om ze te halen. toen was hij daar, maar lag die man te slapen en had ze nog steeds niet gestempeld. 😏

By Alicia

Taroudant

Met de huur bus hadden we een reis van een uur achter de rug en toen kwamen we in taroudant aan. we reden door de poort heen van de hele dikke stadsmuren. daar zaten de bedelaars. er reden ezels door de straten en we zagen veel kraampjes met fruit. we reden een stoffige parkeerplaats op en we liepen naar het hotel. we kwamen bij een hele lage deur. we kwamen binnen en daar was het hotel.

By luca

De reis naar Taroudant.
We zijn een beetje vroeg weg gegaan want anders was het heel warm.
Er lopen zwerfhonden los in Agadir. Veder in een ander stadje zagen we ezels met wagens. In elk dorpje zie je wel een moskee. Ook zagen we veel kassen met doeken. We hebben gegoogeld en daar in de kassen zijn geen lampen er groeien tomaten in en die exporteren ze naar Rusland en Europa.
Toen we aankwamen in Taroudant kwam gelijk iedereen ons weer helpen. We kwamen door een klein deurtje naar binnen en daar was ons hotel. Achter dat kleine deurtje zat echt een soort paradijs: overal mazaik, gouden banken palmbomen en een heel groot zwembad. het was echt super mooi.
We zijn gelijk in het zwembad gesprongen. De eigenaar van het hotel had heel lang rond gereisd in Marokko. En hij heeft ons veel tips gegeven waar we heen moesten gaan. We gingen met hem een challenge doen om met 100 dirham (10 euro) zo veel mogelijk spullen te kopen. in Marokko ding je namelijk af en dat is eigenlijk onderhandelen.
We hebben amalou gekocht das is een soort pindakaas maar dan dunner.


Wij vroegen waarom er zo veel vrouwen hoofddoeken droegen hij zei dat het het een islamitisch land was. Het is heel anders dan in Nederland. ze bidden 5 keer overdag en gaan dan naar de moskee. Aan de moskee hangen toeters dus dan weet je dat je naar de moskee moet komen. Wij mogen er niet in. Ze pakken dan buiten een emmertje met water en wassen hun voeten. Ze staan op hun kleetje binnen en als het te vol is staan ze buiten. De vrouwen koken dan als de mannen naar de moskee gaan. De vrouwen koken couscous. Eerst eten de mannen tot ze genoeg hebben en dan eten de vrouwen met de kinderen apart alles wat overgebleven is.
Alle mannen werken en de vrouwen niet. Maar het komt veel voor dat ze scheiden dus dan moeten de vrouwen alleen werken. die moeten dan op het land werken. ze nemen dan een emmertje mee en komen dan terug met wat groente dan verdient ze 7 euro per dag om eten kleding water en alles te kopen.
De vrouw die in het hotel werkte had wel een man maar zij werkte omdat je natuurlijk nooit weet wanneer je gaat scheiden. Dus van al het geld wat ze verdiende kocht ze sieraden en dan als ze nog zal scheiden verkoopt ze de sieraden en heeft dan veel geld.Waar iedereen winkelt heet een souq daar kan je heerlijke kruiden en fruit kopen.

By alicia

De tocht naar tafraout
We gingen weg. we reden weer door de stads muren heen. het eerste stukje was een beetje verwarrend. we reden fout maar uiteindelijk reden we weer goed. we gingen een pad op wat ons leidden naar een soort woestijn. veel was dor en droog. in de rivieren stond geen water. we gingen in de auto eten broodjes met banaan. dat was heel erg lekker. we reden de bergen in; heel veel kronkels in de weg. bocht na bocht moest papa sturen. het uitzicht was heel mooi. het was heel warm in de auto, uiteindelijk wel 40 graden. we stopten even voor een foto, want er zaten geiten in de boom op zoek naar groene blaadjes. we gingen ook even stoppen bij een Agadir. dat is een soort kasteel waar vroeger al het geld werd bewaard voor de boeven, dat ze het niet konden stelen. we hoefden maar nog eventjes te rijden toen zagen we het hotel met een Nederlandse vlag. het hotel heette amalya. er zat een goed zwembad bij

By luca

De tocht naar ait mansour

We hebben lekker gegeten in de buurt bij tafraout. we gingen nog even zwemmen bij het huisje toen stapte we in de auto. we reden naar ait mansour, dat is een kloof met een rivier. we reden over de hobbelige weggetjes en toen kwamen we aan bij de kloof. we parkeerde de auto
We liepen een stukje en we zagen heel veel palmbomen, een riviertje dat stroomde en een irrigatie systeem. Dat is een soort riviertje of waterleiding die door mensen is aan gelegd. we liepen weer naar de auto om met de auto veder te gaan. ik mocht de schuifdeur open laten, dus ik kon alles super goed zien. soms zagen we een verbrande palmboom, maar die groeide gewoon door. heel raar vind ik dat de stam dan hellemaal zwart was en er toch groene palmtakken aanzaten.

By LUCA

De waves in Mirleft

We waren in mirleft aan gekomen. we moesten in het café wachten op de eigenaar van het hotel. hij kwam en hij bracht ons naar het huisje. een
hele mooie bloemen struik stond voor het huis. we moesten eerst een trap oplopen om naar ons huisje te gaan. we dachten om te gaan surfen. we gingen naar een surf shop om boards te huren. ik mocht een wetsuit aan. hij zei dat er lage golven waren, maar we kwamen aan bij het strand en daar zagen we reusachtige golven. we hadden met zijn allen heel veel zin. het was echt super cool. iedereen heeft gestaan. ik en pappa pakte golf na golf. de volgende dag gingen we weer surfen. het ging weer heel goed. Amélie had mijn boddy board

, daartrok ik Amélie mee over het strand. het was super Cool en Amélie ging ook kite surfen 🏄‍♂️😎

BY LUCA

Na een mooie, indrukwekkende rondreis was het een uitdaging om voor vertrek onze drone terug te krijgen. Vele malen langs de douane geweest, lang moeten wachten, veel formulieren moeten invullen, extra vroeg opgestaan, maar toen konden we om 6.30 uur de trossen los gooien. Er volgde een pittige zeereis naar de Canarische Eilanden. Amélie en de boot hadden nergens last van, maar de rest van de crew voelde zich niet altijd even optimaal bij die hoge golven en harde wind. De laatste dag alleen gezeild met een klein puntje genua, want dat was meer dan genoeg.
Na twee nachten doorgevaren te hebben, was er weer land in zicht!

De tocht naar Marokko

Onze tocht naar Marokko

Na een paar heerlijke dagen ankeren in Alvor (Algarve) zeilen we naar Agadir (Marokko).

De wind lijkt perfect in de grib files en is voorspeld van 5 knopen bij de start tot 25 vlak bij agadir. We startten dan ook met de gennaker en met vrijwel vlakke zee doen we 2 a 3 knoopjes snelheid. Luca springt in het water achter de boot gevolgd door mij. Het water is zo mooi blauw en helder! Een drijvende lijn is nodig want zwemmend haal je de boot niet in. Wat is dit heerlijk!

Langzaam bouwt de wind op en s avonds lopen we al meer dan 6 knopen met ruime wind 15 knopen. Later in de avond draait de wind naar het noorden en neemt verder toe. Met een boom in de genua en grootzeil op de bullettalie varen we een heerlijke koers voor de wind. De nacht is zo donker! De maan is in het laatste kwartier en komt pas om 2 uur op. Dit betekent dat de sterren een weergaloze show kunnen geven. Zo mooi. Grote beer staat hier aan de horizon en is goed te zien. Is het de Melkweg die ik zie? De poolster? Met de verrekijker lig ik op mijn rug te kijken. De hoeveelheid sterren is duizelingwekkend. In combinatie met de stevige golven die er staan is het moeilijk focussen. Om me heen zie ik witte schuimkoppen, verder niets. Als Else de wacht overneemt om 4 uur val ik in een onrustige slaap.

De tweede dag is een onrustiger dag en we doen wat school. Met name houden we Engelse gesprekken waarbij Alicia het eigenlijk al goed kan volgen. Onze visacties zijn tevergeefs en s avonds ziet Luca waarom: het plastic octopusje dat we gebruiken als aas is eraf gegeten.

Die avond en nacht zijn weer zeer donker en met een toenemende wind zetten we ons eerste rif. Reven gaat nu super waarbij Else stuurt en ik de vallen vier en doorzet. De golven worden nu echt hoog en breken steeds vaker. Af en toe maken we een behoorlijke schuiver waarbij het stuurautomaat zwaar moet corrigeren. Tijd om snelheid te minderen: we reven de genua. We zijn verbaasd over de snelheid die onze boot kan halen. We varen nu met wind boven de 30 knopen soms harder dan 8,5 of 9 knopen. Misschien wat stroom mee?

Overdag is het comfort wel weg en iedereen hangt een beetje rond. Tijd voor een tweede rif in het grootzeil en later overdag wordt ook de genua helemaal weggerold. S nachts neemt de wind nog verder toe. Ik overweeg het grootzeil helemaal weg te halen als de windstoten boven de 40 knopen op de windmeter komen (windkracht 9). Maak ik me ongerust? Ondertussen ben ik richting de kust gezeild om de hoger wal op te zoeken en dan gebeurt het wonderlijke…. binnen 5 minuten zakt de wind geheel in naar 5 knopen en blijft alleen de deining staan. De hoger wal blijkt bijna magisch te werken en de gierende wind is weg.

Na het wegvallen van de wind en het starten van de motor worden we omgeven door mist. Geen maan, geen wind, hoge deining, totaal geen zicht, geen land te zien, alles nat en zout van de eerder overgeslagen golven, eetlust totaal weg….dit stond niet in de folder….

Pas op het laatste moment zien we Marokko in het eerste mistige licht. Het land van de zon en de warmte blijkt ingebed in mist en het stinkt naar vis. De douane beambten pakken het officieel aan en vullen alle papieren vele malen in. We zitten wat onthutst op de boot en spreken elkaar moed in: nieuw continent, op naar nieuwe avonturen!

Else en ik zijn erg moe en slapen overdag terwijl Alicia en Luca een rekentoets maken (hulde voor de kinderen!). Amelie is vaak het drukst bezig van ons en zorgt voor Teddy. We besluiten s middags een auto te huren om het binnenland van Marokko te gaan verkennen.

by Timo

Cascais – Algarve

9 september t/m 22 september 2019
Tot aan de Algarve maken we na Cascais twee tussenstops. We varen drie keer een dag en een nacht door. Overdag kunnen we steeds goed zeilen, maar tegen de voorspellingen in valt tot drie keer toe ( gedeeltelijk) in de nacht de wind weg en moet de motor aan. Iets waar een zeiler niet echt blij van wordt…
Verder zijn de nachten vrij koud en vochtig. Zeillaarzen dus aan, veel laagjes onder het zeilpak en capuchon op.

Sinds lange tijd liggen we weer een keer in een haven, namelijk in Figuiera da Foz. De haven is niet mooi, evenals het stadje, maar het is een leuke stop voor een cultureel uitje. Van daaruit nemen we namelijk de trein naar Coimbra, waar de oudste universiteit van Portugal staat en die tevens 1 van de oudste van Europa is. Rond de universiteit lopen we tussen de studenten, die vanwege de start van het collegejaar officieel gekleed zijn in zwart. De vrouwen hebben een zwarte cape tot aan de grond over zich heen geslagen. Een zeer sfeervolle stad en een interssant college van Timo in één van de collegezalen.

De andere tussenstop op weg naar de Algarve is in Cascais, waar we een week voor anker liggen in afwachting van een nieuwe watermaker, die wat vertraging heeft opgelopen op weg van Italië naar Cascais. Helaas is onze watermaker kapot gegaan (binnen 6 weken). We kunnen hem gelukkig nog wel gebruiken, maar moeten wel om de vijf minuten het lekkende zoute water wegpompen, omdat hij nogal lekt.

Cascais vinden we een heerlijke plek. Zwemmen iedere dag en nemen vaker een ochtendduik nu de watertemperatuur iets aangenamer is met 14 graden volgens onze temp sensor. De kinderen kunnen vanaf onze boot met de sup naar het strand om vervolgens bij de bakker brood of pastel de nata te kopen. Ze zijn inmiddels zo overtuigd van hun stabiliteit op de sup, dat ze met kleding aan naar de kant peddelen en met de lekkerste dingen terug komen aan boord.
Vanuit Cascais nemen we de trein om een bezoek te brengen aan Lissabon, een prachtige stad met al die smalle steegjes, gekleurde huisjes en de kleine tram 28 vol gepropt met toeristen, die vanachter een open raam foto’s maken van al het moois wat er te zien is. Alicia en Luca gaan gedurende de dag op zoek naar de antwoorden op de vragen over Lissabon die ze vooraf voor elkaar opgesteld hebben. Eenmaal terug op de boot mogen ze de internet gebruiken om de overgebleven vragen te beantwoorden.

Luca heeft mij overtuigd om ook te starten met waterskiën/wakeboarden omdat het te leuk is. Hij doet het nog 1 keer voor, maar op het moment dat ik eraan moet geloven, ontdekken we dat de achterkant van onze bijboot loslaat vanwege de kracht die erop staat bij wakeboarden en waterskiën. Onze bijboot is onmisbaar. Het is immers onze “auto” om overal te komen en onze boodschappen mee te vervoeren. De bijboot krijgt een reparatiebeurt en moet een aantal dagen drogen, alvorens de lijm helemaal uitgehard is. Om de boot niet te veel te belasten gebruiken we de motor even niet meer, maar gaan overal peddelend heen. Erg romantisch en rustgevend.

Wat niet rustgevend is als we ‘s morgens samen met Theo en Michelle aan de zondagochtend koffie zitten en er een oorverdovend tsunami alarm klinkt. We roepen gauw de haven op om te horen wat er aan de hand is. De havenmeester weet het niet. Terwijl wij met bonkend hart bedenken wat het best is te doen bij een tsunami, worden we opnieuw opgeroepen door de havenmeester. Ze heeft het voor ons nagevraagd…. het blijkt een test te zijn om te bezien of het systeem werkt. Wat een opluchting!

De avond voor vertrek vanuit Cascais varen de Temanua en de Isis de baai binnen. Iedereen is blij zijn speelmaatjes weer te zien. Alle reisverhalen en plannen worden uitgewisseld tijdens het avond diner. De volgende ochtend nog een laatste koffie met elkaar en dan opnieuw een warm afscheid.

We liggen twee nachten bij Alvor in de Algarve, waar we tevergeefs op zoek gaan naar kokkels, maar wel plezier beleven aan het maken van forten. Luca verzorgt met zijn hengel tot twee keer toe voor een vis bij het avondeten. We genieten van de heerlijke watertemperatuur. Wat een verschil; we zijn met 11 graden in La Coruna gestart. Hoewel we al allemaal plannen aan het maken waren voor een verblijf in de Algarve, tellen we de dagen tot aan het bezoek van mijn ouders op de Canarische Eilanden. De tijd gaat hard! Aangezien we een mooi weervenster zien voor Marokko besluiten we te vertrekken na een aantal laatste pastel de nata.

By Else

Alicia jarig

5 september t/m 8 september 2019
Cangas, een klein stadje aan Ria Vigo, waar wij voor anker lagen, bood ons mogelijkheden om de laatste aankopen te doen voor de verjaardag van Alicia en nog wat extra vistuig aan te schaffen. Er is al enige tijd niets gevangen, dus er moet extra geïnvesteerd worden. Luca heeft een werphengel gekocht. Amélie blijft eeuwig optimistisch. Als Luca zijn hengel uitwerpt, zegt ze: “oh lekker gaan we vanavond vis eten”. Maar helaas we moeten nog even geduld hebben.

Tijdens het varen vissen we met een lijn achter de boot, maar we gaan vaak te hard om iets te vangen of zitten tussen de dolfijnen tijdens het zeilen, die alle vissen wegjagen. Zijn dit excuses of feiten?

Baiona is een prachtige plek om de verjaardag van Alicia te vieren. Amélie vraagt de avond ervoor: “ mama, maak je mij morgen wakker, ik weet niet precies hoe laat het feestje begint en soms slaap ik zo lang”. Ook zij wil geen moment missen van het feest. Om het echt een feest te laten zijn zegt ze ook:”we gaan de hele dag niet praten over zonnepanelen en watermakers”.

De Nederlandse vlag wordt op 7 september in de top gehesen en nog geen uur later wordt de eerste post bezorgd op onze ankerplek door een Fransman. Hij overhandigt een brief van Theo en Michelle uit Goedereede van de Faja Lobi. Wij wisten niet dat zij in de haven lagen, maar zij werden nieuwsgierig door de mooi wapperende Nederlandse vlag en hadden met de verrekijker ontdekt dat wij het waren. Een afspraak via de marifoon wordt gemaakt voor een party borrel bii hun aan boord later op de dag.

Een Orea taart en een elektrische crêpe pan als cadeau mogen niet ontbreken. De crêpepan is een langgekoesterde wens van Alicia. We zijn direct aan de slag gegaan en de crêpes zijn echt fantastisch!

s Avonds tapas eten in het zeer sfeervolle Baiona en een mooie vuurwerkshow vormen een mooie afsluiting van deze dag en van ons Spaanse avontuur. Tijd om door te varen naar Portugal.

Tijdens het varen brainstormen de kinderen verder over een eigen bedrijfje op het water. De crêpepan heeft ook bewezen een goede pizza “oven” te zijn. Alicia maakt de heerlijkste pizza’s aan boord met zelf gemaakte pizzabodems. Dit is toch een gat in de markt? Boten die voor anker liggen kunnen via de marifoon hun bestelling doorgeven en de pizza’s worden per bijboot bezorgd. Patent is reeds aangevraagd 🙂

By Else

Scroll to top