Vuurtoren expeditie

29 augustus t/m 4 september 2019
We koersen af op Ria Muros. Wat een fantastisch zeilgebied, wat een heerlijk land. Vanuit de kuip genieten we van de mooie kustlijn van Galicië, die langzaam voorbij glijdt. Amélie vraagt of er straks ook foto’s van Spanje in haar fotoboekje komen. Dat wil ze namelijk graag, omdat zoals Amélie zegt “Spanje zulke mooie figuurtjes heeft en mooie luchten”.
Tijdens het zeilen werken we ondertussen aan onze conditie en maken we diepe kniebuigingen. Luca maakt er 710!

Niet alleen de boot biedt ruimte voor conditietraining, ook het vaste land faciliteert ons hierin. In de meest kleine plaatsjes en straatjes zijn er de meest mooie speeltuinen voor jong en oud. Terwijl Amélie heerlijk aan het schommelen is, kunnen wij onze fitness oefeningen doen op de hometrainers die hier dus niet binnen staan, maar buiten naast de speeltuinen.

De dag erna varen we iets verder Ria Muros op. We ankeren op een fantastisch mooi plekje, bij een mooi strand. Hoewel we wel goed liggen, blijft het enorm hard waaien. Met regelmatig windstoten van ruim 35 knopen slaapt het niet rustig.
We hebben de volgende ochtend een laatste koffie sessie met de Temanua en nemen via de marifoon afscheid van de Isis. We hopen elkaar weer te treffen op de Canarische eilanden of zelfs eerder. Amélie vindt het namelijk erg leuk om met Isa en Wende van de Isis te spelen, meisjes van 3 en 4 jaar. Alicia en Luca hebben veel plezier met Lyam en Roxy van de Temanua.

We vertrekken richting een zuidelijkere Ria. De voorspellingen zijn namelijk dat de wind alleen maar toe gaat nemen en dat een aantal Ria’s zuidelijker de wind iets milder zal zijn.
We vertrekken met 30 knopen wind. Een klein puntje genua is voldoende om hoge snelheden te halen: mee dan 9 knopen!. Eenmaal op de oceaan wordt het wat rustiger en hebben we een mooie zeiltocht naar Ria de Vigo.

We genieten van de rust op het water en kunnen weer heerlijk slapen. Nu we wat zuidelijker komen merken we dat het water wat warmer wordt en de temperatuur ook vooral ‘s avonds warmer is. Het water is niet meer 11 graden, maar 13,5!!!

We liggen 1 nacht voor anker bij Isla Cies, een natuur reservaat. Het is een eiland zonder bebouwing, maar wel een kleine camping en niet te vergeten een 3 tal vuurtorens. Volgens de boeken zou dit eiland het mooiste strand van Europa hebben. Het zand is hier heel poederachtig.
Timo en ik moeten overdag wat klussen. De kindjes peddelen met elkaar naar het strand en bouwen daar een fort. Eenmaal terug aan boord gaan ze snoephappen en bedenken een quiz aan de hand van ons Sealife kwartet met allerlei weetjes. Een zeer leerzame biologieles!

En dan kan de avonturentocht beginnen! We gaan naar het hoogste punt van het eiland klimmen, waar de vuurtoren staat. En zeg niet dat het een “wandeling” is, want dan neemt de animo om te gaan bij sommigen van ons aan boord aanzienlijk af.
Eenmaal boven genieten we van de uitgestrektheid van de oceaan en het mooie landschap. Het uitzicht is deze tocht alleszins de moeite waard!

Heerlijk Spanje!

21 augustus t/m 28 augustus 2019

In La Coruna liggen we aan een steiger met allemaal vertrekkers, die de golf van Biscay zojuist overgestoken zijn. De boten van vertrekkers zijn goed herkenbaar aan zonnepanelen, windvaan en/of windgenerator. Verhalen en reisplannen worden uitgewisseld. De een is onderweg naar Patagonië en de ander naar de Carieb, Australië…..

In de stad zijn de zeilende vertrekkers ook goed herkenbaar. Niet zozeer aan de kleding of het uiterlijk, maar aan de manier hoe zij zich voortbewegen. De jonge gezinnen met de step en de senioren met de vouwfiets. ‘s Morgens zie je mensen op de step naar de bakker snellen voor een lekker ontbijtje. Onze kindjes gaan om beurten met Timo mee om een ontbijtje te scoren.

De zeilers op het strand zijn herkenbaar aan een speciaal kleedje, waarop de stepjes neergelegd worden. Ja, die onmisbare stepjes krijgen een voorkeursbehandeling.

Ons wagenpark van stepjes heeft zich gedurende de reis ook uitgebreid. In Vlissingen is een derde step aangeschaft. Met de vaste opstelling konden we ons dan met zijn vijven goed verplaatsen. In La Coruna hebben we er een vierde step bijgekocht, zodat we nog sneller grotere afstanden kunnen afleggen en Amélie, die inmiddels super goed kan steppen, ook wat vaker alleen kan steppen. We hebben een mooie steptocht langs de kust gemaakt en hebben een kijkje genomen bij de Herculesvuurtoren.

La Coruna is een leuke, mooie stad, die ‘s avonds vanaf 20.30 uur helemaal tot leven komt als iedereen Tapas gaat eten. Heerlijk!

De klusjes waar we thuis voor vertrek niet aan toegekomen zijn, worden hier een voor een afgewerkt. De lengte van de ankerketting is gemeten en de ketting is voorzien van markers (zodat ze je bij ankeren weet hoeveel ketting je gegeven hebt.)Alicia is in de mast gehesen om de zaling te bekleden, zodat het grootzeil bij voor de windse koers beschermd wordt. We hebben een nieuwe startaccu geplaatst, ons stormzeiltje getest enz enz.

De kinderen vermaken zich met elkaar erg goed: suppen, kanoën, verstoppertje spelen en vissen. Erg leerzaam:
De Belgische kindjes hebben verstoppertje leren spelen met “buut”, wat voor hun een nieuw fenomeen is. Wij hebben van hen geleerd, dat je bij een borrel “school” zegt en dat als je als zeiler vet of vies haar hebt, je het in kan smeren met maizena?????
Hoewel het in Nederland nog schoolvakantie is, proberen we af en toe wat aan school te doen, zodat de overgang naar het “echte”. Schoolgaande leven niet al te schokkend zal zijn.

Na een aantal dagen Coruna was ik het geschommel aan de boot, waar we op sommige momenten last van hadden, zo zat, dat ik om 2 uur ‘s nachts weg wilde. Eerder dan de 7 uur, wat onze oorspronkelijke vertrektijd zou zijn. Er stond een hele vervelende deining in de haven, waardoor de boot hard aan de lijnen trok en enorme schokken maakte. Timo probeerde mij gerust te stellen dat het zo over was, maar ook hij was het zat op den duur zat, waardoor we om 4 uur weg zijn gevaren richting het zuiden.
En ja, als de zeilstand dan volgens Luca niet helemaal correct is naar zijn idee, wat hij vanuit ons bed in de punt door het raam beoordeelt, komt hij melden dat we de genua wat aan moeten trekken. Denk je dat ze nog liggen te slapen…. niet dus.

We hebben Cabo Fisterra gerond na prachtige zeiltocht met gennaker. We hebben daar een mooie baai opgezocht waar we samen met de Belgische (Temanua) en een andere Nederlandse boot (Isis) liggen. Het is een baai met een mooi strandje. Ieder strand heeft een douche. Wederom kan je de zeilers er snel uitpikken. Na een strandbezoek staan ze daar gezellig met zijn allen bij de douche.

Luca heeft in deze baai zijn nieuwe hobby ontdekt: waterskiën en wakeboarden achter de bijboot. Hij is er euforisch over.

Aan boord spreekt Amélie steeds vaker in een bijzonder dialect, wat een mengelmoes is van een Belgisch accent in combinatie met het Goereese dialect wat ze zichzelf een beetje eigen heeft gemaakt. We zijn benieuwd welke dialecten en accenten er nog meer bij gaan komen.

 

by Else

Snelle actie!

De weggedreven bijboot

Papa en ik zaten het weer te bespreken. Maar toen opeens zag ik een bijboot drijven. ik zei tegen papa we gaan er achteraan maar papa zij nee omdat het meer dan 30 knopen waaide. maar ik wilde wel dus papa ging met me mee in de bijboot, zwemvestjes aan en gaan met die banaan. we racete naar de bijboot we kwamen er aan. En we gingen hem vast maken, gelukkig hadden we een lijn achter aan de boot we maakten hem vast. We gingen naar de boot van wie de bijboot was we kregen een beloning: ik 10 euro en papa kreeg Deens bier. Toen vaarden we weer naar de boot . Gelukkig zijn we veilig op de boot aangekomen.

By luca

Scroll to top